علیرضا رحیمی عنبران

از ویکی حسین
نسخهٔ تاریخ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۳:۵۱ توسط T.ramezani (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «'''علیرضا رحیمی عنبران،''' فرزند محمد علی در آبان ماه 1365 شمسی در مشهد مقدس متول...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

علیرضا رحیمی عنبران، فرزند محمد علی در آبان ماه 1365 شمسی در مشهد مقدس متولد شد. او از شاعران معاصر فارسی زبان است که در وصف امام حسین (ع)، اشعاری را سروده است.

علیرضا رحیمی عنبران
زادروز آبان ماه 1365 ه.ش
مشهد
پدر و مادر محمد علی عنبران
ملیت ایرانی
آثار «بهار میثاق»، «چشمه خورشید» و «دختر خورشید و ماه»
حوزه سطح سه حوزه علمیه مشهد

زندگینامه

علیرضا رحیمی عنبران دارای تحصیلات حوزوی است و تا سطح سه در حوزه علمیه مشهد گذرانده است. عنبران با نهادهای فرهنگی چون روزنامه‌ها (خراسان و قدس و همشهری) و صدا و سیمای خراسان رضوی همکاری مستمر دارد. همچنین مؤسس و مجری انجمن آیینی شعر هشتم نیز است. اشعار این شاعر در مجموعه‌‏های گردآوری شده «بهار میثاق»، «چشمه خورشید» و «دختر خورشید و ماه» به چاپ رسیده است. ‏‌‏‏‏‏

اشعار

تا عاشورا

تا خدا تا قدم آخرتان می‌آیم پشت آن پرچم سرخ سرتان می‌آیم
خاطرم زخمی و آشفته احوال شماست چون نسیم دل سحراست! که دنبال شماست
از دل کوچه این شهر پر از حیرانی می‌دوم تا برسم با تو به این مهمانی
طی این راه بسی سخت ولی باکی نیست جاده پر حادثه خوب است کسی شاکی نیست
در غبار قدم دوست گذر می‌باید راه هموار شود حوصله سر می‌آید
بند این دفترم و لیک جدا می‌گردم در دل حادثه عشق رها می گردم
این چه نوریست که در دشت چنین تابیده است کیست اینکه نفسش گرم تر از خورشید است
کیست این مرد کز او عطر خدا می آید لشگری توبه کنان سمت صدا می‌آید
هاتفی گفت که شاه ازلی آمده است همه گفتند حسین بن علی آمده است
پسر فاطمه سرلشکر دین استاده از سخن‌هاش چنین نبض زمین استاده
یکی آن سوی کمین کرده رخش را با سنگ کینه‌هایی است که از خیبر آورده به جنگ
نعره‌ای زد پدرم را پدر او کشته است بزنیدش پسرم را پسر او کشته است
ناگهان از همه سو سوی سرش تیر زدند تا که جا داشت بر او بوسه به شمشیر زدند
بر تن بی رمقش نیزه فرو می‌بردند وسط معرکه او را به دل سیر زدند
تا که بر روی زمین از نفس افتاد حسین همه لشکریان نعره تکبیر زدند
نوبت اهل حرم بود و خیمه می‌سوخت فرصت آینه کم بود و خیمه می‌سوخت
به خدا شرح غمت را نتوان بنویسم تو مدد کن المت را نتوان بنویسیم
می‌رسم پای سر تو چه کنم؟ آقا جان علقمه یا کمر تو!چه کنم؟ آقا جان
از غم غربتت ای شاه علم می‌شکند پشت هر واژه بیت الغزلم می‌شکند
به یقین کشتی عشقی و اصغر توست وای ازآن لحظه ببینم که بلم می‌شکند
دست عباس که بر روی زمین می‌افتد ناخداگاه دل و دست وقلم می شکند


گرد گودال نشسته است!زمین پر خون است ابروی یار شکسته است! زمین پر خون است
حضرت عشق به گودال غریب افتاده است ملک الموت کنار بدنش جان داده است
چه حساب است همیشه منم آن جا مانده و تو و این کمر تا به فرج تا مانده
می‌زند بانگ زنی بار خدا تنهایم ... گر چه دیر است ولی یاری‌تان می‌آیم


دخیل

{{ب| مست دریای چشم‌های توام | باده از استکان نخواهم خورد {{ب| گر قبولم کنی همین امروز | به شب امتحان نخواهم خورد {{ب| قوت شب را ندارم اما من | از برِ نام نان نخواهم خورد {{ب| تا نگیرم برات کرب و بلا | من از اینجا تکان نخواهم خورد

زخم تیر از کمان نخواهم خورد و به بادی تکان نخواهم خورد
حرف‌های تو عین برهان است حیله از این و آن نخواهم خورد

منابع

طرحی نو در دانشنامه شعر عاشورایی، مرضیه محمدزاده، ج 2، ص: 1272-1274.

پی نوشت